ဧကေထာင္ေက်ာ္ မိုလိုင္းေတာအုပ္အား ႏွစ္- ၃၀ အတြင္း ကိုယ့္ေျခကိုယ့္လက္ျဖင့္ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့သူ ဂ်ာေဒ့ဗ္ပါယန္

ဧကေထာင္ေက်ာ္ မိုလိုင္းေတာအုပ္အား ႏွစ္(၃၀)အတြင္း ကိုယ္႔ေျခကိုယ္႔လက္ျဖင္႔ ပ်ဳိးေထာင္ခဲ႔သူ ဂ်ာေဒ့ဗ္ပါယန္

ညြန္႕ေအာင္ ( ျမစ္မခ )
by Myit Makha Mediagroup on 11 Mar, 2013

ဂ်ာေဒ့ဗ္ပါယန္သည္ ျဗဟၼပုတၱရ ျမစ္လယ္ရွိ ဟက္တာ- ၅၅၀ က်ယ္ဝန္းသည့္ေသာင္ျပင္ေပၚတြင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ က်ယ္ျပန္႕တိုးပြားလာေနေသာသစ္ေတာတစ္အုပ္ကိုသူ တစ္ဦးထည္းလုပ္အားျဖင့္သာ စိုက္ပ်ိဳး ျပဳစုခဲ့ပါသည္။

ယခုအခ်ိန္တြင္ ဤသစ္ေတာအတြင္း အနည္းဆုံး က်ား ၅-ေကာင္ အပါအဝင္မ်ိဳးတုံးမည့္ အႏၱရာယ္ ရင္ဆိုင္ ေနရေသာ တိရစၦာန္မ်ားေနထိုင္က်က္စားလ်က္ရွိေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ က်ားမတစ္ေကာင္မွာ မၾကာမီကာလကသားေပါက္ေလး ၂-ေကာင္ ေမြးဖြားခဲ့ပါသည္။

ထိုေတာအုပ္သည္ ဂူဝါဟတီၿမိဳ႕ေတာ္မွ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္လမ္းအတိုင္း ၃၅၀-ကီလိုမီတာအကြာ ေဂ်ာ္ဟတ္ေဒသ အတြင္း တည္ရွိၿပိး ဆန္းေဒးတိုင္း သတင္းအဖဲြ႕အေနျဖင့္ထိုေနရာသို႕ေရာက္ရွိႏိုင္ရန္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့ရပါသည္။

ေဒသခံလူမ်ားက ပါယန္း၏ ခ်စ္စႏိုး နာမည္ေျပာင္ မိုလိုင္းကို အစဲြျပဳ၍မိုလိုင္းပိုင္သစ္ေတာ ( Molai’s Kathoni ) ဟု ေခၚၾကပါသည္။

ဤအျဖစ္အပ်က္မ်ားမွာ ၁၉၇၉- ခုႏွစ္အတြင္း ေရလႊမ္းမိုးမႈေၾကာင့္ေႁမြေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ေသာင္ျပင္ေပၚ လာတင္ရာမွ အစပ်ဳိးခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ေရက်သြားေသာအခါတြင္ ထိုစဥ္အခါက အသက္ ၁၆-ႏွစ္သား ပါယန္က ေႁမြေသေတြကိုအစုလိုက္ အၿပဳံလိုက္ေတြ႕လိုက္ရပါသည္။ ထိုျမင္ကြင္းက သူ႕ဘဝကိုအလွည့္အေျပာင္း ျဖစ္သြားေစခဲ႔သည္။

“ ေႁမြေတြဟာ သစ္ပင္ရဲ႕ အရိပ္အာဝါသ မခိုရဘဲ ေနပူလို႔ ေသကုန္ၾကတာပါ။ အဲဒီေႁမြအေသေကာင္ေတြကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ငိုမိပါတယ္။ဒါအစုအၿပဳံလိုက္ သတ္ပဲြႀကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကိုသစ္ေတာဌာနသို႕ အေၾကာင္း ၾကားပါတယ္၊ ဒီေနရာမွာ သစ္ပင္စိုက္ေပးႏိုင္မလားလို႕ေမးပါတယ္။ ဒီေသာင္ျပင္ မွာ ဘာအပင္မွ ေပါက္မွာ မဟုတ္ဘူး လို႕ ေျဖပါတယ္။ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ဝါးပင္ေတြ စမ္းစိုက္ၾကည့္ပါလား လို႕ ခိုင္းပါတယ္။အေတာ္ေလးေတာ့ ပင္ပန္း ဆင္းရဲ ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ဘယ္သူမွ ကူတဲ့လူ မရွိဘူး။ ဘယ္သူမွလည္း စိတ္မဝင္စားပါဘူး ” ဟု ယခု အသက္၄၇-ႏွစ္အရြယ္ ပါယန္က ေျပာျပပါသည္။

သူ႕ေက်ာင္းႏွင့္ အိမ္ကို စြန္႕ခြာၿပိး ေသာင္ျပင္ေပၚမွာေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ခဲ့ပါသည္။ ေရာ္ဘင္ဆင္ ကရူးဆိုး ႏွင့္ မတူတာ ကေတာ့ သူကတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ ေနရတာကို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ လက္ခံခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ သူ႕မွာ ကူမည့္သူ မရွိပါ။ သူ႕အပင္မ်ားကို ေန႕ေရာညပါ ေရေလာင္းေပါင္းသင္အၿမဲျပဳစုပါသည္။ ႏွစ္ အနည္းငယ္အၾကာတြင္ သဲေသာင္ျပင္မွာဝါးေတာအသြင္ ေျပာင္းလာပါသည္။

“ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သင့္ေတာ္တဲ႔ ့ အပင္ေတြစိုက္ဖို႕ဆုံးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။  အပင္ေတြ လိုက္ရွာၿပီး ေျပာင္းစိုက္ပါတယ္ ။ကၽြန္ေတာ္ ပုရြက္ဆိတ္အနီေတြကို ရြာကေန ေသာင္ျပင္ေပၚအထိ သယ္လာတယ္။ ခဏခဏအကိုက္ခံရတယ္။ ပုရြက္ဆိတ္ေတြက ေျမသားရဲ႕ အရည္အေသြးကို ေျပာင္းေပးပါတယ္။ဒါ ကိုယ္ေတြ႕ပါ ” ဟု ပါယန္က ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာပါတယ္။

မၾကာမီ ကာလအတြင္းမွာပင္ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ အပင္မ်ိဳးစုံ၊ တိရစၦာန္မ်ိဳးစုံေတြ႕ျမင္လာရပါသည္။ ဦးခ်ိဳ တစ္ေခ်ာင္း ႀကံ႕ႏွင့္ေတာ္ဝင္ဘဂၤလားက်ားအပါအဝင္ မ်ိဳးတုံးေပ်ာက္ကြယ္လုနီး တိရစာၧန္မ်ားပင္ ပါလာတတ္ပါသည္။

‘’ ၁၂- ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လင္းတေတြကို ျပန္ျမင္လာရတယ္။ေရႊ႕ေျပာင္းငွက္ေတြလည္း အုပ္စုလိုက္ ဒီမွာ ခိုဝင္လာၾကပါတယ္။ သမင္ နဲ႕ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ဆိတ္ေတြ ကလည္း သားစား တိရစၦာန္ေတြကို ဆဲြ ေဆာင္ပါတယ္။ ’’ ဟုပါယန္က   ေျပာျပပါသည္။ ဆက္္လက္၍ ေဒသခံမ်ားက ဤသစ္ေတာအတြင္း ေတြ႕ရ ေသာႀကံ႕တစ္ေကာင္ကို ဆစ္ဆဂါး ခရိုင္အတြင္းရွိ သစ္ေတာအတြင္းမွာသတ္လိုက္ေၾကာင္း ေျပာၾကားပါ သည္။

ပါယန္းက ေလ့က်င့္ထားေသာ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးပညာရွင္တစ္ဦးကဲ့သို႕ ဆက္လက္ ေျပာၾကားရင္း   ေမးခြန္းထုတ္လိုက္ပါေသးသည္။ ”  သဘာဝကအစာကြင္းဆက္တစ္ခု ဖန္တီးေပးထားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို အဆင့္ျမင့္သတၱဝါေတြက တိရိစၦာန္ေတြကို အမဲလိုက္သတ္ျဖတ္ေနရင္ သူတို႕ကို ဘယ္သူ ေတြကကာကြယ္    ေစာင့္ေရွာက္ၾကမွာလဲ ။ ”

အာသံျပည္နယ္ သစ္ေတာဦးစီးဌာနသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ အတြင္းမွသာ အေကာင္ ၁၀၀ခန္႕ပါေသာ ေတာ ဆင္ရိုင္း အုပ္တစ္အုပ္က အနီးအနားဝန္းက်င္မွ ရြာမ်ားအတြင္းလွည့္လည္ဝင္ေရာက္ စားေသာက္ၿပီး ထို သစ္ေတာအတြင္း ဝင္ေရာက္သြားမွသာထိုသစ္ေတာအုပ္ တည္ရွိမႈကို သတိျပဳမိလာခဲ့ပါသည္။ ထိုဆင္အုပ္သည္ ပါယန္၏ တဲအိမ္ေလးကိုလည္း ဖ်က္ဆီးသြားခဲ့ၾကပါေသးသည္။

ထိုကိစၥေၾကာင့္သာ လက္ေထာက္ သစ္ေတာထိန္းသိမ္းေရး အရာရွိ ဂူနင္ဆိုင္းကီယာ ကပါယန္အား ပထမဆုံး အႀကိမ္ ေတြ႕ဆုံခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

“ ေသာင္ျပင္ေပၚမွာ ဒီလို ထူထပ္စိမ္းလန္းေနတဲ့ ေတာအုပ္ကိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕ အရမ္းအံ့အား သင့္ခဲ့ မိပါတယ္။ ေတာဆင္ရိုင္းေတြရဲ႕ဖ်က္ဆီးမႈကို ခံလိုက္ရတဲ့ ရြာသားေတြက သစ္ေတာကို ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းပစ္လိုက္ခ်င္ ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါယန္က သူ႕အသက္သာ အေသခံမယ္ဆိုတာေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ပါယန္က သစ္ပင္ေတြနဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြကို သူ႕ရင္ေသြးေတြလိုသေဘာထား ေစာင့္ေရွာက္တာပါ။ ဒါကို ျမင္ ေတြ႕ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲမေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဝင္ေရာက္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္တာပါ။ ” ဟု ဆိုင္းကီယာက ေျပာပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ယခုကဲ႔သို႔မွတ္ခ်က္ျပဳသည္။

“  ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပါယန္ကို အရမ္းအံ့ၾသ ပါတယ္။ သူက ဘဝကို ဒီသစ္ေတာထဲမွာႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ျမဳပ္ႏွံ ထားခဲ့တာပါ။ အျခားႏိုင္ငံမွာသာဆိုရင္ သူ႕ကိုသူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ ခ်ီးျမွင့္ခံရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ”Face Book  ထဲမွ Inspiring Stories, Interesting InfoMarch 5, 2013 ထံမွရွယ္ထားပါသည္။ မူရင္းမွာ Sunday Times ျဖစ္ပါသည္။